لون مشت

لون مشت. [ ل َ وَ ن َ م ُ ] ( اِ مرکب ) کف ملح. رجوع به ماللهند بیرونی ص 74 شود.

کف ملح

💡 آن لب ‌که به لون و رنگ او هرگز نشنید و ندید هیچکس گوهر

💡 نگار اندر نگار و لون در لون هزاران در شده پیکر به پیکر

💡 شهاب هست به لون و به شکل چون قلمش فلک به قوّت آن دیو را زند به شهاب

💡 شیراز که گل درو بصد لون بود مثلش نتوان گفت که در کون بود

💡 گه ز شکل لون اعلامش بود صحرا چو کوه گه ز نعل مرکبانش کوه چون صحرا بود

💡 زگَرد گُردان گردون شده به لون زمین زنعل اسبان هامون شده به شکل قمر