لطف گنی

لطف گنی. [ ل َ طَ گ ِ ] ( حامص مرکب ) تلطّف و مهربانی:
از جام انگبین نترابد جز انگبین
از نفس او نیاید الاّ لطف گنی. منوچهری.

تلطف

💡 از گفت و گوی دشمن بسیار باک نیست گر باشدم ز لطف تو اندک حمایتی

💡 گر لطف و وصال آری ور جور و محال آری آمیخته‌ای با جان ای جور و محالت خوش

💡 وصل تو خواستم از لطف تو روزی، گفتی چون مرا رای بود حاجت گفتار تو نیست

💡 گل را نگر ز لطف سوی خار آمده دل ناز و باز کرده و دلدار آمده

💡 ما را اگر ز بزم تو اندیشه مانع است لطف ترا که گوشة دامن گرفته است؟