قضیه ملفوظه

[ویکی فقه] قضیه ملفوظه، به معنای قضیه تلفّظ شده است.
قضیه ملفوظه قضیه ای است که در لفظ و گفتار تلفظ می شود، مانند قضایایی که خطیب بیان می کند. به بیان دیگر: قضیه ملفوظه، قضیه ای است که انسان در ذهن خود ترتیب داده و در خارج ابراز می کند، به خلاف قضیه معقوله که انسان در ذهن خود ترتیب داده و در خارج ابراز نکرده است.اطلاق قضیه بر ملفوظه و معقوله یا از باب اشتراک است یا حقیقت و مجاز. محشّی شرح شمسیه دومی را ترجیح می دهد زیرا آنچه معتبر است، قضیه معقوله است و اعتبار قضیه ملفوظه به خاطر دلالت آن بر قضیه معقوله است. بنابراین اطلاق قضیه بر ملفوظه از باب تسمیه اسم دال به اسم مدلول است.
مستندات مقاله
در تنظیم این مقاله از منابع ذیل استفاده شده است: • تفتازانی، عبدالله بن شهاب الدین، الحاشیة علی تهذیب المنطق.• قطب الدین رازی، محمد بن محمد، تحریر القواعد المنطقیه فی شرح رسالة الشمسیه.• مشکوةالدینی، عبدالمحسن، منطق نوین مشتمل بر اللمعات المشرقیه فی الفنون المنطقیه.
۱. ↑ تفتازانی، عبدالله بن شهاب الدین، الحاشیة علی تهذیب المنطق، ص۵۴.۲. ↑ قطب الدین رازی، محمد بن محمد، تحریر القواعد المنطقیه فی شرح رسالة الشمسیه، ص۸۲.۳. ↑ مشکوةالدینی، عبدالمحسن، منطق نوین مشتمل بر اللمعات المشرقیه فی الفنون المنطقیه، ص۳۰۲.
...

💡 و اينكه فرمود: اسم اعظم از اين قدر حرف تشكيل شده و نزد آصف يك حرف از آن بوده،كه با گفتن آن چنين و چنان شد، منافات با مطلبى كه ما در باره اسم اعظم گفتيم ندارد،چون ما در آنجا گفتيم اسم اعظم از مقوله الفاظ نيست، اين روايت هم نمى گويد از مقولهالفاظ است، بلكه سياق آن دلالت دارد بر اينكه مرادش از حرف، حروف لفظى نيست وتعبير به حرف از باب اين است كه خواسته است با زبان مردم حرف بزند، مردمى كهمعهود در ذهنشان از اسم، اسم لفظى و مركب از حروف ملفوظه است.