قافله حسینی

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از کتاب فرهنگ عاشورا است
کاروانی که از مبدا عزت و آزادگی حرکت کرد و در مقصد شهادت بار افکند. قافله حسینی روز 28 رجب از مدینه بیرون آمد و سوم شعبان به مکه رسید. افراد کاروان عبارت بودند از سیدالشهدا علیه السلام، فرزندان، برادران، برادرزادگان و عموزادگانش و نیز خانواده خود و برخی از بستگان دیگر.
این کاروان روز 8 ذی الحجه از مکه به سوی عراق حرکت کرد. با همان نفرات قبلی اما با جمعی از پیروان او از مردم حجاز، کوفه و بصره که در ایام اقامت وی در مکه به او پیوسته بودند. حضرت مقدار ده دینار و یک شتر در اختیار همراهان قرار داده بود که وسایل خود را بر آن حمل کنند.
این کاروان، دوم محرم در کربلا فرود آمد. پس از عاشورا، این قافله تبدیل به جمعی داغدار و دلسوخته و شهید داده شد که به صورت اسیر، به کوفه وارد شدند. مردانشان همه شهید شده بودند و امام سجاد علیه السلام هم بیمار بود و قافله سالار، حضرت زینب سلام الله علیها بود. در کوفه برخی از زنان، به بستگان خود که ساکن کوفه بودند پیوستند.
ما کاروان رفته به تاراجیم مردانمان شناگر رود خون ما رهروان قافله صبریم رسواگر فسانه هر افسون فریاد و خشم و رنج و اسیری مان ما را سلاح کاری پیکار است بانوی قهرمان عرب، زینب ما را بزرگ و قافله سالار است.
این قافله، پس از پیمودن راه طولانی و دشوار کوفه تا شام و شام تا مدینه، با باری از غم و اندوه به مدینه برگشت و بشیر، خبر بازگشت قافله اهل بیت علیهم السلام را به مردم خبر داد و مدینه یکپارچه غرق شیون و عزا شد.
جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.

💡 فرمود: (بگشا!) گشودم، خود را در پيش روى قافله ديدم. پس آن حضرت از نظر غايبشد. صلوات اللّه عليه

💡 قافله آماده سفر شد، ولى پيش از آن كه كسى را براىتحصيل اطمينان به كوفه بفرستند بار سفر را بستند. امام حسين عليه السلام براىوظيفه بزرگ پسر عموى خود مسلم بن عقيل را برگزيد.

💡 بوی گل و باد سحری بر سر راهند گر می روی از خود، به ازین قافله ای نیست

💡 خداوندا! ما ضعيف و ناتوانيم وعقب افتاده از قافله سالكان، تو خود از ما دستگيرىفرما(688).

💡 چون دید دل، که قافله اشک می‌رود با کاروان روان شد و از چشم من برفت

💡 بیمارم و لب تشنه و از قافله مانده آبی که بود در جگرم ز آبله مانده