فمینیسم بردگی ستیز

{abolitionist feminism} [مطالعات زنان] از نظریه های عمدۀ فمینیسم قرن نوزدهم که مبارزه برای رهایی زنان را با مبارزه برای آزادسازی سیاهان از بردگی هم سو می دانست

💡 به‌دنبال تیراندازی به مایکل براون[خ]، صرصور به سازمان‌دهی اعتراضات جان‌های سیاه مهم هستند کمک کرد. او به تشکیل «مسلمانان برای فرگوسن» کمک کرد و در سال ۲۰۱۴ به‌همراه دیگر کنشگران به فرگوسن رهسپار شد. از آن زمان، او همکاری‌های بسیاری با جنبش جان‌های سیاه مهم هستند داشته‌است. صرصور همواره در تظاهرات این جنبش شرکت کرد و یکی از کارشناسان تولویزیونی پُرکار دربارهٔ فمینیسم شد.

💡 هنر و فعالیت گورمن بر موضوعات سرکوب، فمینیسم، نژاد و حاشیه و همچنین دیاسپورای آفریقا تمرکز دارد. گورمن گفت پس از تماشای سخنرانی ملاله یوسف زی، برنده جایزه نوبل پاکستان، الهام گرفته‌است که در سال ۲۰۱۳ نماینده جوانان سازمان ملل شود. گورمن در سال ۲۰۱۴ به عنوان برنده شاعر جوان لس آنجلس انتخاب شد. وی کتاب شعر " یکی برای غذایی که کافی نیست" در سال ۲۰۱۵ منتشر کرد.

💡 در نتیجه مجادلات میان فمینیست‌های رادیکال و فمینیست‌های مارکسیست، بر سر علتِ فرودستی زنان و چگونگی تغییر وضعیت در دهه ۱۹۷۰ رایج بود؛ نظریه‌های جدیدی شکل گرفتند که به فمینیسم سوسیالیستی شهرت یافتند. ژولیت میشل، هایدی هارتمن، و آلیسون جگر از جمله صاحب نظران اصلی این گرایش نظری هستند. مقاله «ازدواج ناموفق فمینیسم و مارکسیسم»، اثر هایدی هارتمن، از جمله آثار کلاسیک این جریان فکری است.

💡 منتقد جریان اصلی فمینیسم، کریستینا هوف سومرز نمایش ایو انسلر در تک‌گویی‌های واژن، به خاطر اینکه «هیچ مرد تحسین برانگیزی در آن وجود ندارد و گالری از مردان وحشی، سادیست، کودک آزار، قطع کنندهٔ آلت تناسلی، متجاوز، متنفر از پسران کوچک را ارائه می‌دهد» مردبیزار دانسته‌است، که ایوا انسلر همگام با این واقعیت فهمیده‌است که بیشتر مردان وحشی و ستمگر نیستند.

💡 موج چهارم فمینیسم در سال ۲۰۱۲ و زمانی که توجهات نسبت به این جنبش مجدداً اوج گرفت، آغاز شد. این موج با استفاده از شبکه‌های اجتماعی در پیوند است. بنا به گفته محقق فمینیسم پرودنس چمبرلین، تمرکز موج چهارم بر عدالت برای زنان و مخالفت با آزار جنسی و خشونت علیه زنان است. مشخصه آن، بنا به گفته چمبرلین، این است که «نمی‌تواند باور کند برخی رفتارها هنوز هم می‌توانند وجود داشته باشند.»