فرستادن سر امام حسین به کوفه

[ویکی فقه] یکی از زشت ترین کارهای یزیدیان، فرستادن سر مبارک امام حسین (علیه السّلام) به کوفه نزد عبیدالله بن زیاد و سپس به شام و دربار یزید بن معاویه بود.
یکی دیگر از زشت ترین کارهای یزیدیان، فرستادن سر امام به کوفه نزد ابن زیاد و سپس به شام و دربار یزید بود. عمر سعد، سر مبارک امام (علیه السّلام) را توسط خولی بن یزید و حمید بن مسلم ازدی نزد عبیدالله فرستاد. (اما برخی گزارشها، حامل سر امام (علیه السّلام) به کوفه را تنها خولی نوشته اند: طبری در ادامه همین گزارش، اشاره دارد که چون خولی (تنها) خواست به قصر عبیدالله برود، دید که در آن بسته است. )
← روایت امام صادق
۱. ↑ بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۶.
پیشوایی، مهدی، مقتل جامع سیدالشهداء، ج۱، ص۸۹۵. رده های این صفحه: تاریخ زندگانی امام حسین | تاریخ معصومان | رخدادهای پس از شهادت امام حسین | مقتل پیشوایی | مقتل جامع سیدالشهداء | مقتل جامع سیدالشهداء | نهضت عاشورا

💡 آورى و فراموشى، كه چگونه بر انسان عارض مى شود، بدان كه قلب انسان همچونظرفى سرپوشيده است، پس اگر انسان بر فرستادن صلوات بر محمّد وآل محمّد مداومت نمايد، دريچه قلب او باز و روشن مى شود و آنچه بخواهد در سينه اشآشكار و هويدا مى گردد، ولى چنانچه صلوات نفرستد و خوددارى كند، قلبش تاريك مىگردد و فكرش خاموش خواهد ماند.

💡 از تو خبر ميگيرند كه اين وعده عذابى كه خدا داده حق است ؟ بگو: آرى به پروردگارمسوگند كه حق است، و شما به هيچ وجه نمى توانيد خدا را از فرستادن آن جلوگيرىكنيد (53)

💡 در شگفتم كه آن كه به مردن يقين دارد، چگونه شادمان مى شود؟ و در شگفتم كه كسى كهبه تقدير يقين دارد، چگونه اندوهگين مى شود؟ و در شگفتم كه كسى كه دنيا ودگرگونى هاى آن را مى بيند، چگونه بدان پشت گرم است. سزاوار است كه آن كه خدابى خبر است، او را در (قضا) متهم ندارد و او را از فرو فرستادن روزى،غافل نينگارد.

💡 فرمود: برآوردن حوائج و نيازمندى هاى مؤ من از هزار حجّمقبول و آزادى هزار بنده و فرستادن هزار اسب مجهّز در راه خدا، بالاتر و والاتر است.

💡 گفت: بفرست. من پيشانى به مهر گذاشتم و شروع به صلوات فرستادن كردم،ناگهان به فكرم رسيد كه ايشان مرا از كجا مى شناخت و ناراحتيم را مى دانست، بلندشدم، ديدم هيچ ناراحتى ندارم.

💡 در ميان نعمتهايى كه خداوند به فرزندان آدم، عطا كرده است، امام سجاد (ع ) از نعمتمعرفت و حقشناسى به عنوان مهمترين نعمت ياد كرده است؛ معرفتى كهخداوند در وجود انسان به صورت سرشت قرار داده تا در برابر منعم و صاحب نعمتخويش شاكر و سپاسگزار باشد و معرفتى كه به وسيله فرستادن انبياء و تعاليم وحىاز بيرون به انسان عطا كرده تا صاحب نعمت خود - خداى جهان - را بشناسد و حق بندگىرا در برابر وى انجام دهد.