غول الرجام

غول الرجام. [ غ َ لُرْ رُ ] ( اِخ ) نام جایی است. ( منتهی الارب ) ( تاج العروس ). یاقوت در معجم البلدان این شعر لبید را آورده:
عفت الدیار محلها فمقامها
بمنی تأبد غولهافرجامها.
سپس گوید: غول و رجام دو کوه اند. رجوع به معجم البلدان ذیل غول و هم ماده غول شود.

نام جایی است

💡 نبوده هرگز جز دیو کس در آن ساکن نبوده هرگز جز غول کس درو رهبر

💡 نه مرغ اندرو دیده یک قطره آب نه غول اندرو بوده فرزند یاب

💡 یکی دیو پیش آیدت پر ز هول خردمند خواند مر آن دیو غول

💡 چنین تا سر از پرده برداشت شید نیامد ز غولان دگر خود پدید

💡 بر در دل منتظر ایستاده شاه لیکن از غوغای غولان بسته راه