عمادالدوله ٔ غزن

عمادالدوله غزنوی. [ ع ِ دُدْ دَ ل َ ی ِ غ َ ن َ ] ( اِخ ) لقب محمدبن محمودبن سبکتکین غزنوی است. وی پس از درگذشت پدرش سلطان محمود در غزنین به تخت سلطنت نشست و چون مسعود از اصفهان و ری به خراسان بازگشت و رجال دولت و سرداران جانب محمد را رها کردند و به مسعود پیوستند، این مرد به حکم برادر در قلعه مندیش سالی چند محبوس و کور شد. و بعد از قتل مسعود یک سال دیگر حکومت کرد و در سال 434 هَ. ق. به دست برادرزاده خود مودودبه قتل آمد. رجوع به محمد ( ابن محمود غزنوی ) شود.
عمادالدوله غزنوی. [ ع ِ دُدْ دَ ل َ ی ِ غ َ ن َ ] ( اِخ ) لقب مسعودبن ابراهیم بن مسعودبن محمودبن سبکتکین، از سلاطین سلسله غزنوی است. وی بعد از پدر خود سلطان ابراهیم، شانزده سال سلطنت کرد و در سال 508 هَ. ق. درگذشت. رجوع به مسعود ( ابن ابراهیم غزنوی ) شود.

💡 این دوره از فتح بغداد توسط آل بویه در ۳۳۴ هجری قمری شروع می‌شود و تا ۵۹۰ هجری که سلجوقیان در عراقین مضمحل شدند به طول انجامید. این دوره به دو بخش تقسیم می‌شود. در نیمه اول آن از فتح بغداد توسط عمادالدوله دیلمی آغاز می‌شود و خلیفه تحت کنترل امرای ایرانی‌تبار و شیعه بویی قرار دارد. در دوره دوم با ورود طغرل‌بیگ، مؤسس امپراتوری سلجوقی، به بغداد در سال ۴۴۸ آغاز می‌شود و تا اضمحلال سلجوقیان عراق به دست خوارزمشاهیان در سال ۵۹۰ به‌طول می‌انجامد. در این دوره خلیفه تحت کنترل سلاطین ترک تبار سنی قرار داشت. طی این دوره، هر زمان امرا و سلاطین مقتدر بودند، خلیفه بیشتر یک منصب نمادین به‌شمار می‌رفت و هر وقت آن‌ها ضعیف می‌شدند، خلیفه قدرت می‌گرفت.