علی کاتبی قزوی

علی کاتبی قزوینی. [ ع َ ی ِ ت ِ ی ِ ق َزْ ] ( اِخ ) ابن عمربن علی کاتبی قزوینی. ملقب به نجم الدین و مکنی به ابوالحسن. رجوع به کاتبی قزوینی و علی ( ابن عمربن... ) شود.

💡 سال ۱۸۵۷ میلادی، دانش به هیئت سفارت امر برای مبارک‌بادی به تخت نشستن شاه الکساندر دوم روسیه وارد می‌شود و در سن پترزبورگ، به غیر از وظیفهٔ کاتبی، باز از وضع اقتصادی و سیاسی روسیه در طول دو ماه، آگاه می‌شود و پس از بازگشت، به اهل دربار اخباراتی داده‌است.

💡 بخاطر داشتن قلم خوب و کاتبی و لقب میرزا فرامرز شهرت یافته است.

💡 در جهان باستان، این شعر با عنوانی شناخته می‌شد که سطر آغازین آن است: «در آن روزها، در آن روزهای خیلی دور». این شعر سومری در مدرسه‌های کاتبی در بابل باستان، شهرهای نیپور و اور، رایج بود. برخلاف سایر شعرهای سومری بیلگمس، این متن با یک سرآغاز اسطوره‌ای شروع می‌شود. سیر روایت شعر، از خلقت جهان شروع و به سرشت زندگی پس از مرگ ختم می‌شود.

💡 اندرو آر جورج پیشنهاد می‌کند که تغییر در نصیحت‌های ایل‌زن یکی از نوآوری‌های سین-لقی-اونینی، کاتبی بود که بر اساس فهرستی نوآشوری از متن‌های خط میخی و نویسندگانش تصور می‌شد که مسئول تهیه نسخه معیار حماسه گیلگمش است. حتی یک منبع متأخر به طور زمان‌پریشی او را معاصر گیلگمش می‌داند، اما او در واقعیت به احتمال زیاد در دوره کاسی فعال بوده است.