لغت نامه دهخدا
علی میهی. [ ع َ ی ِ می ] ( اِخ ) ابن عمربن احمدبن عمربن ناجی میهی شافعی بصیر. متوفی در دوازدهم ربیعالاول سال 1024 هَ. ق. در طندتاء. او راست:1- الرفائق المنظمة علی الدقائق المحکمة. 2- هدایةالصبیان لفهم بعض مشاکل القرآن. و میهی منسوب است به «میه » و آن از قرای مصر است. ( از معجم المؤلفین ).
