عالی مرتبت

عالی مرتبت. [ م َ ت َ ب َ ] ( ص مرکب ) آنکه مرتبت عالی دارد.

( صفت ) آن که دارای مقامی رفیع است عالی محل.

💡 در انسان گرايشى فطرى به حقيقت جويى و كشف واقعيتها آن سان كه هستند و دركحقايق اشيا وجود دارد. يعنى انسان مى خواهد جهان را و هستى اشيا را آن چنان كه هستنددريابد. در دعايى از حضرت ختمى مرتبت آمده است:

💡 وگر این مرتبت وی را شود حاصل ز رشک او نقاب شرم دست آسمان بر روی خور بندد

💡 به قدر عشق اگر در حشر یابد مرتبت عاشق بود بر دوش مجنون در صف محشر لوای من

💡 و از آن جهت كه آن حضرت در تمام گفتارش صادق و راستگو و نيز آنچه پدربزرگوارش حضرت ختمى مرتبت از صقع الوهى آورده از هر جهت مورد تصديق او بودهاست (صديقه ) ناميده شده است.

💡 و محمد (ص) که درّ یتیم بحر فطرت بود، او را خواب آلود بحضرت بردند و در یک لحظه چندین بار تخفیف حواست همه باجابت مقرون گردانیدند، تا موسی را معلوم گردد شرف و مرتبت مصطفی (ص) و استغفار کند از آن گفت که جوانی را از سر ما در گذرانیدند.

💡 بايد توجه داشت كه رويه ((پرهيز)) در تقوا با وجود اندكى از اطاعات و عبادات رشد مىكند، ولى رويه ((انجام وظايف )) اگر چه فراوان باشد، و با اندكى نافرمانى و گناه، ازرشد خود باز مى ماند. در همين راستا، حضرت ختمى مرتبت ((ص )) مى فرمايد: