طریق شیخ صدوق به حمزه بن حمران

[ویکی فقه] طریق شیخ صدوق به حمزه بن حمران، از اصطلاحات بکار رفته در علم حدیث بوده و به طریقی گفته می شود که شیخ صدوق روایات حمزه بن حمران را از آن طریق نقل کرده است.
طریق شیخ صدوق به حمزه بن حمران به ترتیب زیر است۱ - محمد بن حسن۲ - محمد بن حسن صفار۳ - یعقوب بن یزید۴ - محمد بن ابی عمیراز حمزه بن عمران بن اعین مولی بنی شیبان کوفی
ارزیابی
محقق استرآبادی، علامه حلی و آیةالله خویی می فرمایند: طریق شیخ صدوق به حمزه بن حمران صحیح است. مرحوم قهپایی: سند حسن است. مرحوم محمدتقی مجلسی: طریق تا ابن ابی عمیر صحیح است و خبر از نظر مشهور قوی کالصحیح است. محدث نوری: رجال طریق از اجلاء هستند حمزة بن حمران به دلیل روایت برخی از اصحاب و اجلاء از وی ثقه است.
اردبیلی، محمد بن علی، جامع الرواه، ج۲، ص۵۳۳.
۱. ↑ اردبیلی، محمد بن علی، جامع الرواه، ج۲، ص۵۳۳.۲. ↑ حلی، حسن بن یوسف، خلاصة الاقوال فی معرفة الرجال، ص۴۴۲.
...

💡 و در تفسير عياشى از حمران روايت شده كه گفت: از امام صادق (عليه السلام ) پرسيدممستضعفين چه كسانى اند؟ فرمود: كسانى اند كه نه از مؤ منين بشمار مى روند، و نه ازكفار، و سرانجام كارشان با خداست.

💡 پسر مرجانه ناپاك و بى ريشه، به ((بكير بن حمران )) كه مسلم او را ضربتى زدهبود، رو كرد و گفت: ((مسلم را برگير و او را به بام قصر ببر و در آنجا گردنش راخودت بزن تا خشمت فرونشيند و دلت خنك شود)).

💡 و در تفسير عياشى از زراره و حمران از ابى جعفر و ابى عبداللّه (عليه السلام ) روايتكرده كه از آن دو بزرگوار معناى آيه: (يسلونك عن الروح ) را پرسيدند در جوابفرمودند خداى تبارك و تعالى احد و صمد است و صمد عبارت است از هر چيز بدون جوف،پس روح خلقى است از خلائق او كه داراى چشم و نيرو و تاءييد است، و خداوند آن را دردلهاى پيغمبران و مؤ منين قرار مى دهد.

💡 و در تفسير عياشى از زراره و حمران و محمد بن مسلم از ابى جعفر و ابى عبد الله (عليهالسلام ) روايت كرده كه در ذيل آيه مزبور فرموده اند: معنايش اين است كه اينها كهخواهند گفت: ما استطاعت جهاد نداريم، دروغ مى گويند و از علم خدا گذشته كه اگر اينسفر سفر نزديكى بود و سود مادى نزديكى داشت تو را پيروى مى كردند.

💡 ازحمزة بن حمران و حسن بن زيا نقل است: بر امام صادق (ع ) وارد شديم. گروهى نزد اوبودند حضرت نماز عصر را (به جماعت ) برايشان خواند - و نماز عصر را خود پيشاز آن خوانده بوديم - و در هر ركعتى كه تعداد ذكر (سبحان ربى العظيم ) او راشمارديم، سى و سه بار بود.(بحارالانوار، ج 85، ص 109).