طاوس مشرق خرام

طاوس مشرق خرام. [ وو س ِ م َ رِ خ ِ / خ َ / خ ُ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از آفتاب است و آسمان را نیز گویند. ( برهان ).

کنایه از آفتاب است و آسمان را نیز گویند برهان.

💡 غرور حسن دارد غافل از خط لاله رویان را نظر طاوس را از پر به پای خود نمی افتد

💡 خجلت از بال و پر خود بیش از پا می کشد گر دهد طاوس را در گلشنش ره باغبان

💡 نوبهاری می رسد خوش جلوه چون طاوس مست می پرستان عید استقبال می باید گرفت

💡 دمبدم با رخ افروخته از آتش می همچو طاوس پی جلوه و رفتار شویم

💡 به طرف مصحف عارض نمود حلقه زلف نشانه را پر طاوس در کتاب افکند

💡 مبین رنگ طاوس و پرواز او که چون گربه زشت امد آواز او