شکره دار

شکره دار. [ ش ِ ک َ رَ / رِ ] ( نف مرکب ) نگهبان و مربی مرغان شکاری. || صیاد. ( فرهنگ فارسی معین ): چون فرسنگی دو رفتند این سه تن بر بالا ایستادند با کدخدا و من و... را با شکره داران گسیل کردند صید را. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 220 ). به وقت مراجعت سلطان از سومنات یکی از شکره داران او اژدهایی بزرگ را بکشت. ( تاریخ جهانگشای جوینی ).

(ش کَ رَ ) (ص فا. ) ۱ - نگهبان و مربی مرغان شکاری. ۲ - صیاد.

( صفت ) ۱ - نگهبان و مربی مرغان شکاری. ۲ - صیاد.

نگهبان و مربی مرغان شکا
صیاد.