شکر باره

شکرباره. [ ش ُ با رَ / رِ ] ( ص مرکب ) شکردوست. که شکر و سپاس نعمت پیشه دارد. اهل شکر. ( از یادداشت مؤلف ):
شکر نعمت خوشتر از نعمت بود
شکرباره کی سوی نقمت رود.مولوی.
شکرباره. [ ش َ ک َ با رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) شکربوزه. شکربوره. نوعی نان شکرین. ( یادداشت مؤلف ):
نیابی ز من به جگرخواره ای
جگرخواره ای نه شکرباره ای.نظامی.و رجوع به شکربوره و شکربوزه شود.

شکر بوزه نوعی نان شکرین

💡 ز فرق سر زنمت بوسه تا بحقه ناف هزار بار و دگر باره اش ز سر گیرم

💡 حضرت استاد (ره ) چند روايت از كتاب (الدر المنثور) پيرامون شاءننزول آيه در باره (عبدالله بن ابى ) نقل كرده اند.

💡 چو بدره مهر کند مهر اوست للشعراء چو باره داغ کند داغ اوست للزّوار

💡 آن دل که نبوده‌ست کسی جز تو به یادش فریاد که یک باره فراموش تو افتاد

💡 محقق بزرگوار مرحوم مظفر، در اين باره مى گويد:عقيل را دستى در حديث، فقه و تفسير بود (40)

💡 شراب خواه و دگر باره عشرت از سر گیر که باغ تازگی از سر گرفت دیگر بار