سکوی فرسایشی

واژه «سکوی فرسایشی» در زمین‌شناسی معادل اصطلاح انگلیسی «erosion platform» است و به سطحی نسبتاً هموار و کم‌شیب گفته می‌شود که در اثر فرسایش طولانی‌مدت شکل گرفته است. این سطح معمولاً در نواحی ساحلی ایجاد می‌شود، جایی که برخورد مداوم امواج دریا باعث فرسایش تدریجی سنگ‌ها و عقب‌نشینی ساحل می‌گردد. در نتیجه این فرایند، یک سطح صاف و گسترده در ارتفاعی نزدیک به سطح دریا به وجود می‌آید که به آن سکوی فرسایشی گفته می‌شود. این سکوها نشان‌دهنده اثرات طولانی‌مدت نیروهای طبیعی مانند امواج، جریان آب و گاهی باد بر سطح زمین هستند. وجود چنین سطوحی در یک منطقه می‌تواند اطلاعات مهمی درباره تغییرات سطح آب دریا و تاریخچه زمین‌شناسی آن ناحیه ارائه دهد سکوی فرسایشی معمولاً از سنگ‌های سخت یا نیمه‌سخت تشکیل شده که در برابر فرسایش مقاومت نسبی دارند اما در طول زمان تغییر شکل می‌دهند. این پدیده بیشتر در سواحل صخره‌ای دیده می‌شود و کمتر در سواحل ماسه‌ای شکل می‌گیرد. از نظر علمی، سکوی فرسایشی یکی از شواهد مهم برای مطالعه فرآیندهای ساحلی و تغییرات طبیعی زمین محسوب می‌شود. این سطح ممکن است در اثر تغییر سطح آب دریا در گذشته در ارتفاعات بالاتر از سطح فعلی دریا نیز دیده شود. در مجموع، این سکو نتیجه تعامل طولانی‌مدت آب و سنگ است که به شکل‌گیری یک سطح صاف و گسترده در طبیعت منجر می‌شود.