سرفرازی کردن

سرفرازی کردن. [ س َ ف َ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) افتخار کردن:
ولیکن چو شه تیغبازی کند
سر تیغ او سرفرازی کند.نظامی. || تکبر کردن. به خود بالیدن:
همه مردمی سرفرازی کند
سر آن شد که مردم نوازی کند.نظامی.سرفرازی مکن از کیسه پری
که بود کار فلک کیسه بری.جامی.

افتخار کردن. یا تکبر کردن. بخود بالیدن.

💡 بود اگر هوس سرفرازی‌ات میلی سری به پای شهنشاه کامیاب انداز

💡 گرچه غم و رنج من درازی دارد عیش و طرب تو سرفرازی دارد

💡 سرفرازی چو درین بزم به خدمت گروست صرفه شمع در آن است که برپا باشد

💡 سرفرازی میوه آزادگی است سرو خضر راه این وادی بس است

💡 چون اسیری سرفرازی میکند برکاینات هرکه دارد رو بخاک آستان عاشقان

💡 درین ره سرفرازی آن کسی راست که او را بیم جان و خوف سر نیست