ساغری سوخته

ساغری سوخته. [ غ َ ی ِ ت َ / ت ِ ]( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) قسمی چرم گرانبها که کتب نفیسه قدیم را بدان جلد میکردند. رجوع به ساغری شود.

قسمی چرم گرانبها که کتب نفیسه قدیم را بدان جلد می کردند

💡 صوفی، ار می نکشی، ساغری از ما بستان تا مگر آب رخ خرقه و سجاده کنی

💡 ساغری کو تا به دل از عیش اسبابی دهم پنجه ی غم را به زور می مگر تابی دهم

💡 زین باده مست بین همه ذرات را بلی خورشید ساغری ز شراب محبت است

💡 یک رشحه از شراب تو کم ناید ای شگفت نشنیده هیچ کس چو تو ساقی و ساغری

💡 از این شراب اگر ساغری بمرده دهند ز جای خیزد و گیرد نشاط عمر از سر

💡 ساقی دولت به دستم ساغری پر فیض داد مطرب عشرت به گوشم نغمهٔ پر خال زد