زیچ بستن

زیچ بستن. [ ب َ ت َ ] ( مص مرکب ) کنایه از کارعمده کردن. مرادف رسد بستن. ( آنندراج ):
زیچ در عشق چو من کس نتواند بستن
من ز تبریزم اگر خواجه نصیر از طوس است.محسن تأثیر ( از آنندراج ).رجوع به زیج شود.

کنایه از کار عمده کردن مرادف رسد بستن.

💡 عزت زر بود اگر محنت او شود شرر هیبت و بیم شیر دان بستن او به سلسله

💡 برنمی گردم به در بستن ازین بستانسرا بسته ام همت که نخل باغبان آید برون!

💡 کجا جویا و کی آسودگی ای مدعی رحمی چنین رسوا نشاید تهمتی بر عاشقان بستن

💡 هر چند سرگرانیش از حد گذشته است بستن بیار عهد وفای توان هنوز

💡 هین بجو که رکن دولت جستن است هر گشادی در دل اندر بستن است