زنگی کلا

💡 شب تیره چون زنگی بسته لب گشادم زبان را و گفتم به شب

💡 بسلطانی جهانرا تا جهانست گهی زنگی نشیند گاه روسی

💡 ز تاریکیش جان ظلمات داغ درو چشم زنگی نمودی چراغ

💡 ما را دلیست دایم در هم چو موی زنگی از خال هندو آسا وز چشم ترک سانت

💡 نهال آبنوس آن زنگی مست که برگش داشت ساق عرش در دست

💡 از آدم ندیدند این زنگیان به بیشه در آن بوده چون وحشیان