زبون افکن

زبون افکن. [ زَ اَ ک َ ] ( نف مرکب ) آنکه با ناتوانان زورآوری کند. ضعیف چزان. آنکه مردم ناتوان را بیازارد و با آنان زورآوری کند:
مشو با زبون افکنان گاودل
که مانی در اندوه چون خر بگل.نظامی.

آنکه با ناتوانان زور آوری کند ضعیف چزان

💡 زار و زبون به محضر بیگانه و آشنا شمعی چو او نسوخته در هیچ انجمن

💡 حضرت با اين دو كلمه مناعت و استعناء طبع بى نظير خود را ثابت كرد و فهماند كهزندان نخواهد توانست او را زبون كند.

💡 طاقت و صبر و قرارم رفته و حالم شد زبون می‌سزد گیرد ز من مجنون تعلیم جنون

💡 جواب داد که چونم که کس مباد چو من نه روزگار و نه دلدار و تن ذلیل و زبون

💡 مرا از هر طرف گردیده صد درد و الم پیدا فلک تا آشنا طالع زبون معشوق بی پروا

💡 او با اين گزافه گويى، خويش را عزت مند ورسول اللّه را زبون (!) مى انگاشت و مردم مدينه را در همراهى با پيامبر شماتت كرد.