رجاء بن منقذ عبدی

[ویکی فقه] رجاء بن منقذ عبدی از حاضران در کربلا و یاران عمر بن سعد بود.
یکی از ده سواری بود که اسب بر بدن مطهر امام حسین (علیه السّلام) تاخت.
عاقبت مختار
پس از قیام مختار، او دستگیر و به همراه نه نفر دیگر از همکارانش دست و پایشان را با میخ های آهنین به زمین دوخته، سپس آن قدر اسب بر بدنشان تاختند که استخوانهای بدنشان در هم شکست و به درک واصل شدند.
[ویکی شیعه] رجاء بن منقذ عبدی، (کشته شده در ۶۶ق) از لشکریان عمر بن سعد در واقعه کربلا. وی از جمله ده نفری بود که روز عاشورا پس از شهادت امام حسین(ع) به دستور عمر سعد داوطلبانه با اسب بر بدن آن حضرت تاختند و استخوان های سینه و پشت او را در هم شکستند. آنان پس از واقعه کربلا نزد ابن زیاد رفتند و جایزه ناچیزی دریافت کردند. از ابوعمرو زاهد نقل شده است که این ده نفر همه زنازاده بوده اند.
در قیام مختار ثقفی رجاء بن منقذ به همراه دیگر کسانی که با اسب بر بدن امام تاخته بودند، دستگیر شدند و سپس به دستور مختار ثقفی دست و پاهایشان با میخ به زمین دوختند و اسب بر بدنشان تاختند تا کشته شدند.

💡 ماءمول از امل به معنى آرزو است. تفاوت رجاء وامل در اين است كه رجاء وقوعش نزديك و امل دورتر است.مؤ منمشكل گشاست و جامعه از او توفع حل مشكلات دارد. امام صادق عليه السلام مى فرمايد:

💡 مساءله 3 - اگر در نماز عيد عملى كه سجده سهو را باعث مى شود انجام دهد احتياط آناست كه سجده سهو را به نيت رجاء بياورد گو اينكه واجب نبودن آن در فرض مستحببودن خود نماز خالى از قوت نيست و در قضاء تشهد و سجده فراموش شده نيز حكم هميناست.

💡 رجاء، دل در بستن بود بدوستی که اندر مستقبل حاصل خواهد بود همچنانک خوف بمستقبل تعلّق دارد و عیش دلها بامید بود و فرقست میان رجاء و تمنّی تمنّی صاحبش را کاهلی آرد و براه جدّ و جهدش بیرون نشود و صاحب رجاء بعکس این بود و رجاء محمود بود و تمنّی معلول، و اندر رجاء سخن گفته اند.

💡 قلت لابى عبدالله - عليه السلام - الرجليدخل فى الصلوة فيجود صلاته و يحسنها رجاء ان يستجر بعض من يراه الى هواه؟قال: ليس هو من الرياء؛

💡 و در هر حال، ذكر (مغفرت وسيع ) پروردگار و (عقاب شديد) او در واقع براىقرار دادن همگان در خط ميانه خوف و رجاء است كهعامل مهم تربيت انسان مى باشد، نه هرگز از رحمت خدا مايوس شوند، هر چند جرمشانسنگين باشد، و نه هرگز از مجازات او خود را در امان بدانند هر چند گناهشان خفيف باشد.

💡 گاه است شخصی است که ترس و خوف، او را از طمع و امید بیشتر به کار وا می دارد، و چنین شخصی صفت خوف از برای او اصلح است از رجاء.