ذات السباع

کلمه‌ی «ذات السباع» در فارسی به معنای طبیعت وحشی، خوی درنده یا سرشت حیوانی است. این اصطلاح از ترکیب «ذات» به معنای ذات، سرشت یا ماهیت و «سباع» جمع «سبع» به معنای حیوان وحشی گرفته شده است. «ذات السباع» به ویژگی‌های فطری و غریزی انسان یا موجودات زنده اشاره دارد که با نظم اخلاقی یا اجتماعی سازگار نیست و بیشتر با غرایز، خشونت یا تمایلات طبیعی و بی‌رحمانه مرتبط است. در ادبیات فلسفی و اخلاقی، این عبارت برای توصیف جنبه‌های وحشی و کنترل‌نشده انسان به کار می‌رود و گاهی برای نقد رفتارهای خشونت‌آمیز، خودخواهانه یا غیرانسانی نیز استفاده می‌شود. «ذات السباع» نشان‌دهنده بخش غیرمتمدن و غریزی شخصیت است که نیازمند مهار و فرهنگ‌سازی است. این واژه معمولاً در متون ادبی، اخلاقی و فلسفی کاربرد دارد و کمتر در مکالمه روزمره دیده می‌شود. از نظر معنایی با عباراتی مانند «طبیعت وحشی»، «سرشت درنده» و «غرایز بی‌مهار» هم‌معنی است.