دیو گیری

دیوگیری. [ وْ ] ( حامص مرکب ) عمل و صفت دیوگیر. رجوع به دیوگیر شود. || ( ص نسبی ) نوعی از قماش باشد که در دیوگیر [ شهر ] می بافند که آن دولت آباد است. ( برهان ) ( آنندراج ). منسوب به شهر دیوگیر.

( صفت ) ۱ - منسوب به دیو گیر. ۲ - نوعی قماش که در دیو گیر بافند.

💡 بر تو بخوانم ای پسر امروز این سمر تا پند گیری از روش چرخ پر عبر

💡 که باشی تو که گیری دامن من که ترسد سایه از پیرامن من

💡 وان جان و سر که گیری و آنگاه می‌دهی منت نهی چرا که فنا را بقا کنی

💡 تا تو بدین فسونْش به بر گیری این گَنده‌پیرِ جادوی رعنا را

💡 اگر تو دیگری را یار گیری به دل پیوند او را خوار گیری

💡 تویی آنکه گیری جزا را تو سخت همی بینی این مردم تیره بخت