دوغ خوری

دوغ خوری. [ خوَ / خ ُ ] ( اِ مرکب ) ظرف که در آن دوغ خورند. شیرخوری. ( از یادداشت مؤلف ).

ظرف که در آن دوغ خورند.

💡 شود به عهد تو بسیار فتنه‌ها بیدار چو عشق بازی و سیکی خوری و خواب کنی

💡 می را بیقین بدست انجام مخور ور زانکه خوری بجهد و ابرام مخور

💡 بر امید آنکه او را غم خوری پیش خار غم چو گل بشکفته دل

💡 گر خوری از خوردن افزایدت رنج ور دمی مینو فراز آوردت و گنج

💡 چند به تجویز خود ای خیره سر ز هر خوری در عوض گل شکر

💡 همه روز اگر غم خوری غم مدار چو شب غمگسارت بود در کنار