درویش گرنمز

💡 هر چند بود مردم دانا درویش صد ره بود از توانگر نادان بیش

💡 به کوی نیستی از راه هستی به درویشی ز سلطانی رسیدیم

💡 از بس تواضع و لطف از بس عطا و کرم درویش و پادشهی محتاج و محتشمی

💡 سید درویش و حق را بنده ام مرده ام از جان به جانان زنده ام

💡 میی که درد ندارد صفای درویشی است گلی که رنگ نبازد لقای درویشی است

💡 هیچ دانی زچه درویش زشاهی به گذشت عار می آیدش از شغل بدین مختصری

💡 آن درویش گرنمز با لبخندی بر لب، به هر گدایی که در مسیر عبور می‌کرد، تکه‌ای نان یا اندکی پول برای گذران زندگی می‌بخشید.

💡 مردم روستا او را به عنوان یک درویش گرنمز می‌شناختند که همیشه در سختی‌ها کنار ضعیفان بود و هیچ‌گاه از کمک به آن‌ها دریغ نمی‌کرد.

💡 روح بزرگ و قلب مهربان آن درویش گرنمز باعث شده بود که حتی دشمنانش نیز در برابر نیکی و بخشندگی او احساس شرمساری کنند.