لغت نامه دهخدا
درخت دنبه. [ دِ رَ ت ِ دُم ْ ب َ / ب ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) درخت پیه. رجوع به درخت پیه شود.
درخت دنبه. [ دِ رَ ت ِ دُم ْ ب َ / ب ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) درخت پیه. رجوع به درخت پیه شود.
💡 کمی تو از درخت گل درین کار که سالی بر امید گل کشد خار؟
💡 گر از فصاحت نطق تو بهرهمند شوند زبان برگ درختان چنین نماند لال
💡 ز خاکی که خون سیاوش بخورد به ابر اندر آمد درختی ز گرد
💡 پر از باغ پر گلشن و پر درخت تمامی پر از مردم نیک بخت
💡 آتش موسی عیان شد از درخت گل مگر کز پی توحید بلبل نغمه دیگر گرفت
💡 پادشاهی این شنید از صادقی بر درخت و میوهاش شد عاشقی