داوود بن نعمان

[ویکی شیعه] داوود بن نعمان، راوی امامی قرن دوم قمری است که نام وی در زمرۀ راویان ازامام صادق و امام کاظم علیهمالسلام آمده است. برخی رجالیان او را توثیق نکرده اند و برخی از ثقات از او روایت کرده اند.
خاندان داوود کوفی و نخعی بودند و با بنی هاشم پیوند ولاء داشتند. وی به انباری نیز شهرت داشته که ظاهراً ناظر به محل زندگی وی شهر انبار در حاشیۀ فرات در ۱۰ فرسخی بغداد بوده است. کشّی از او با لقب بیاع الأنماط یاد کرده است که احتمالا بر شغل او، فرش فروشی دلالت دارد.
کشّی، داوود را با اوصاف خیر و فاضل ستوده اما در دیگر کتب رجالی جز خلاصة الاقوال علامه حلی، توثیق نشده است.

💡 امشب چو مه برآید داوود جان بیاید ای رنج موم گردی گر برج آهنینی

💡 زبور عشق تو روح‌القُدُس در گوش می‌گیرد چه خوش مرغی به گرد نغمهٔ داوود می‌گردد

💡 گر یوسف و داوود و گر خضر و مسیحاست دارند ز تو چون ز تو جم خیل و حشم را

💡 ابو ربيع زاهد، داوود طايى را گفت: مرا پندى ده ! گفت: از دنيا روزه گير! و افطارت رابراى آخرت بگذار و از مردم چنان بگريز! كه از شير مى گريزى.

💡 در دورهٔ زمامداری داوود (۱۳۵۳–۱۳۵۷ه‍.ش) روزنامهٔ انیس یکی از ارگان‌های معتبر نشراتی دولت درآمد و تیراژ آن به ده هزار شماره بلند رفت.

💡 به گوش دهر نوای ثنای او کم نیست ز طیب لهجه داوود در ادای زبور