دار مکاره

دار مکاره. [ رِ م َ رِه ْ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) این جهان. دنیا که سرای زشتی هاست.

این جهان

💡 سبوی بگزین، تا گردی از مکاره دور برو بدان ره تا جاودانه شاد بوی

💡 مگو دارم ازین مکاره سودی که عارف کی نهد او را وجودی

💡 چو دید از پس دریده پیرهن را ملامت کرد آن مکاره زن را

💡 بر تو بادا ای عزیز پر هنر کز چنین مکاره باشی بر حذر

💡 وه چه خوش آید مرا به ویژه در این فصل با دلی آسوده از مکاره دوران