لغت نامه دهخدا
دار استیفاء. [ رِ اِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) به اداره یا دیوانی گفته می شد که کار وزارت دارایی یا ادارات دارایی و امور مالیه کشور را اداره میکرد: عبدالغفار بدار استیفا رود و بگوید مستوفیان را که خط بر حاصل و باقی وی کشند. ( تاریخ بیهقی ).
