داد ستدن

داد ستدن. [ س ِ ت َ دَ ] ( مص مرکب ) انتصار. ( ترجمان القرآن جرجانی ). انتصاف. ( از منتهی الارب ). دادستاندن. حق خود گرفتن. دادگرفتن:
دادگر شاه عاجز باداد
نتواند ستد نه یارد داد.سنائی.لشکر امیرنصر بشمشیر انتصار،داد از لشکر منتصر بستدند و عاقبت ایشان را بشکستند. جرفادقانی. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 183 ).
ملک چون دید کامد نازنینش
ستد داد شکر از انگبینش.نظامی.یعنی امروز عرب داد از عجم بستدند. ( فارسنامه ابن بلخی چ اروپا ص 106 ). || داد دادن. داد کردن. حق مظلومی از ظالمی خواستن. گرفتن حق ستمدیده از ستمکش.

انتصار

💡 این ولایت ستدن حکم خدایست ترا نبود چون و چرا کس را با حکم اله

💡 چون آخر کار جان بخواهد ستدن پس هر چه زمانه داد انگار نداد

💡 در حال چیزی بیشتر نگفتم که امیر را سخت حریص دیدم در باز ستدن مال،؟؟؟ بیندیشم.

💡 نتوان ستدن، ز پنجه ور، رخت الا که، به زور بازوی سخت

💡 ای میر سلیمان وش از خصم بیک روز ملکی ستدن صد بار از ملک سبابه

💡 در دل ستدن ندادیم داد گر جان ببری کی آریم یاد