خودبینی در نهج البلاغه

[ویکی فقه] در نهج البلاغه به شدت از خود بینی و تکبر نکوهش شده است.
تکبر (خود بینی) در لغت به معنای تعظم (خود را بزرگ پنداشتن) آمده است. برخی، کبر و استکبار و تکبر را برای اشاره به همین معنا به صورت یکسان به کار برده اند،
تکبر و خودبینی در نهج البلاغه
حضرت علی (علیه السلام) در مناسبتهای مختلف در خطب و نامه ها تکبر و خود بینی را مورد نهی و نکوهش قرار داده است.
← گناه برتر از نیکی
۱. ↑ ابن منظور، لسان العرب، ج۵، ص۱۲۹، ذیل «کبر».
...

💡 غرقه در دریای خودبینی شدم دردا که نیست ناخدای کاملی تا گویدم ساحل کجاست

💡 ز خود بینی سیه کردی دل بیغش، ز خودبینی ز نادانی در افتادی درین آتش، ز نادانی

💡 به صیقل‌کم نمی‌گردد غرور زنگ خودبینی مگر آیینه بر سنگی زند روشنگر عشقم

💡 عارفی گفت: این دو با هم جمع است. چه نیکبختی جز به سعی و طلب نبود و مایوس از فرط یاس نکوشد و خودبین نیز از خودبینی نکوشد.

💡 در شاهنامه جمشید فرزند تهمورث و شاهی فرهمند است که سرانجام در پی خودبینی، فره ایزدی را از دست می‌دهد و به دست ضحاک کشته می‌شود.