خنده ٔ شب

خنده شب. [ خ َ دَ / دِ ی ِ ش َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از روشنایی سحر است. ( انجمن آرای ناصری ).

کنایه از روشنایی سحر است

💡 مگر که خنده دندانمای او را دید؟ که شد به عقد گهر بوته گداز صدف

💡 بر شاخ گل که پیش رخش لاف لطف زد خندید غنچه در چمن و جای خنده بود

💡 همچو گل کیسه لبالب ز درم می آیی لب پر از خنده چو ارباب کرم می آیی

💡 زندگی بی‌المی نیست بهار طربش زخم تا خنده‌فروش است نمکدانی هست

💡 به چه تقصیر زرم قسمت آتش گردید؟ خنده چون گل به تهیدستی خاری نزدم