حکیم اتای

💡 مریض بستر غم را باتفاق امم بغیر خاک درت داروئی نگفته حکیم

💡 حالت آشفته دوش دید حکیمی گفت پریشانیش بزلف بتان است

💡 منم آن کس که مرا در نظر طبع بلند همچو اندیشهٔ اطفال بود رای حکیم

💡 ترا خوانند جان اینجا حکیمان کجا دانندت اینجاگه لئیمان

💡 شه از اندیشه دُرّ شب افروز حکیمان را بر خود خواند یک روز

💡 گفت حکیم این گره نهال خدایند واستم استمگران چو بادی صرصر