«حکم فقاع» به احکام فقهی مربوط به نوشیدنیای به نام فقاع اشاره دارد که در باب طهارت و نیز در بخش اطعمه و اشربه مورد بحث قرار گرفته است. فقاع نوعی نوشابه است که غالباً از جو تهیه میشود و به روش خاصی آماده میگردد. در روش رایج، جو را در آب میخیسانند و مدتی میگذارند تا حالت جوشیدگی پیدا کند و روی آن کف تشکیل شود، یا پس از پخت مختصر، آن را رها میکنند تا به این حالت برسد. بیشتر فقها معتقدند فقاع همان نوشابهای است که از جو و با این ویژگی خاص تهیه شده باشد. برخی نیز درباره شمول آن نسبت به نوشیدنیهای دیگر مانند کشمش یا گندم بحث کردهاند، اما نظر غالب همان تعریف نخست است. در فقه، برای صدق عنوان فقاع دو شرط اصلی ذکر شده است: نخست آنکه از جو تهیه شده باشد و دوم آنکه حالت جوشیدگی و کفکردن در آن حاصل شده و عرفاً فقاع نامیده شود. اگر یکی از این دو شرط وجود نداشته باشد، احکام خاص فقاع بر آن جاری نمیشود. در منابع فقهی، حکم اصلی فقاع، حرمت آن دانسته شده است. تنها در صورتی که نوشیدنی به حد مستکنندگی برسد، حکم آن بر اساس عنوان مسکر بررسی میشود. بنابراین «حکم فقاع» به بررسی وضعیت شرعی این نوشیدنی و شرایط حرمت آن در فقه اسلامی گفته میشود.
حکم فقاع
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] فُقّاع، نوعی نوشابه می باشد.
از عنوان یاد شده در باب طهارت و اطعمه و اشربه سخن گفته اند.
منظور از فقاع
در این که فقّاع عبارت است از نوشابه برگرفته شده از جو به گونه مخصوص یا شامل نوشابه تهیه شده از کشمش، گندم و غیر آن که در عرف به آن فقّاع گویند نیز می شود، دو احتمال مطرح است. دیدگاه بیشتر فقها احتمال نخست است.مقصود از گونه مخصوص آن است که جو را در آب بخیسانند، چند روز آن را رها کنند تا به جوش آید و روی آن کف بسته شود یا کمی آن را بپزند، سپس رها کنند تا این گونه شود.
شرایط حرمت
بنابر این، در فقّاع دو چیز شرط است: یکی گرفته شدن از جو و دیگری جوشیدن با صدق عنوان فقّاع بر آن.احکامی که بر فقّاع بار می شود بر نوشابه فاقد یکی از دو شرط یاد شده بار نمی شود، مگر آنکه مست کننده باشد.
حکم
...
