مفهوم «حسنه دنیایی» در آموزههای قرآن کریم، دایرهای وسیع از نیکیها و مواهب الهی را در بر میگیرد که خداوند به بندگان شایسته خود در این جهان اعطا مینماید. بر اساس آیات قرآن، بهرهمندی از این حسنات صرفاً بر اساس خواستههای مادی نیست، بلکه زمینههای معنوی خاصی برای کسب آن ذکر شده است؛ از جمله این زمینهها میتوان به انجام اعمال صالحی چون احسان به خلق، رعایت تقوای الهی، ادای زکات، داشتن ایمان راسخ، بازگشت صادقانه از طریق توبه، و همچنین هجرت در راه خدا اشاره کرد. این عوامل نشان میدهند که نیکوییهای دنیوی، پاداشی از جانب پروردگار برای کسانی است که مسیر هدایت را با اعمال صالح خود پیراستهاند.
یکی از برجستهترین مصادیق دریافت حسنه دنیایی، وجود مقدس حضرت ابراهیم (علیهالسلام) است. خداوند متعال در وصف ایشان میفرماید: «إِنَّ إِبْرَاهِيمَ... وَآتَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً...»؛ این آیه به وضوح بیان میدارد که ابراهیم خلیلالرحمن، علاوه بر مقام رفیع نبوت و رسالت که خود بزرگترین حسنه است، در دنیا نیز نیکوییهای فراوانی شامل حالش گردید. این حسنات دنیوی، شامل مقبولیت و جایگاه ویژه در میان امتها، طول عمر با برکت، داشتن فرزندان صالح، و همچنین برخورداری از ثروت و مکنت سرشار بوده است؛ اموری که نشان از کمال زندگی نیکوی دنیوی برای پیامبری بزرگ دارد.
علامه طباطبایی در تفسیر وزین «المیزان» در تبیین این مفهوم، تأکید دارند که مقصود از «حسنه در دنیا»، هرگونه معیشت نیکو و پاکیزه است که با عزت نفس و سعادت همراه باشد. از این منظر، ثروت و مقام مادی ابراهیم (ع) در خدمت هدف والاتر الهی بوده و با «مروّت عظیم» همراه بوده است؛ به این معنا که مواهب مادی ایشان هرگز موجب انحراف از مسیر صلاح و تقوا نگردیده، بلکه وسیلهای برای انجام هر چه بهتر رسالت الهی و الگویی برای مؤمنان در کسب نیکوییهای دنیوی بدون رها کردن رستگاری اخروی قرار گرفته است.