حسن بن محمد بن حنفیه

[ویکی شیعه] حسن بن محمد بن حنفیه، از محدّثان قرن اول، فرزند محمد بن حنفیه و نواده علی بن ابیطالب (ع) است.
شیخ طوسی در رجال، حسن بن محمد را جزء اصحاب امام سجاد (ع) ذکر کرده است. او پس از شکست قیام ابن زبیر (سال ۷۳ق) و حدود هشت سال پس از شکست قیام مختار (سال ۶۷)، با نگارش رسالة الارجاء، از کیسانیه فاصله گرفت و بعد از پدرش، رهبری کیسانیه به برادرش رسید.
وی در مورد جانشینی پیامبر(ص) معتقد بود که پس از عثمان، باید رهبری جامعه را به خداوند واگذار کرد و کسی به عنوان جانشین معرفی نشده است. نظر قطعی در مورد حضرت علی(ع) نداده و پدرش با او در این زمینه مخالفت کرده است.

💡 مختار سپس دوباره نزد محمد حنفیه رفت؛ اما او نیز اجازه مستقیمی نداد.

💡 با وجود توصیه‌های محمد حنفیه، عبدالله بن عمر و اصرارهای پی‌درپی عبدالله بن عباس در مکه، حسین از تصمیمش برای عزیمت به کوفه منصرف نشد. ابن‌عباس به این نکته اشاره می‌کرد که کوفیان هم علی و هم حسن را تنها گذاشتند و پیشنهادش این بود که حسین، به‌جای کوفه، به یمن برود یا حداقل اگر قرار است به عراق برود، زنان و بچه‌ها را با خود نبرد. حسین بر تصمیم خود اصرار داشت و در مکتوب یا وصیتِ مشهوری که در اختیار محمد حنفیه قرار داد، دربارهٔ انگیزه و اهداف خود نوشت: