حدیث مناهی

[ویکی فقه] حدیث مَناهی عنوان یکی از احادیث معروف رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله می باشد که دربسیاری از ابواب فقهی ازان استفاده می شود.
حدیث مناهی را امام صادق علیه السّلام از پدرانش از رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله نقل کرده و مشتمل بر نهی از بسیاری اعمال و رفتارهای ناشایست و نیز برخی معاملات است.
کاربرد حدیث مَناهی
برخی از آنچه در حدیث یاد شده نهی شده، مکروه اند، مانند خوردن و آشامیدن در حال جنابت، ادرار کردن زیر درخت میوه و مسواک کردن در حمام؛ و برخی حرام، مانند غیبت کردن و گوش فرادادن به آن، نواختن آلات لهو، از قبیل تار و طنبور.
بخشی دیگر از حدیث شریف متضمن احکام وضعی، همچون بطلان است، مانند بیع مالیس عنده، بیع حَبَل الحبله و بیع مُحاقله

💡 کنون در نور عشقم وز الهی نمیگنجد برم لهو و مناهی

💡 جز روی دوست دیدن می‌بینم از معاصی با دیگری محبت می‌دانم از مناهی

💡 به گیتی گر حضور ار عمر خواهی مگرد از هیچ رو گرد مناهی

💡 به نور معرفت جفت معارف به داد و معدلت دور از مناهی

💡 اثر در جهان از مناهی نهشت ز تقوی جهان شد چو خرم بهشت

💡 بیا تا می خوریم و شاد باشیم که هنگام می و روز مناهی است