جمال الدین بن محمدباقر رازی نجفی اصفهانی
جمالالدین بن محمدباقر رازی نجفی اصفهانی، عالمی جلیلالقدر و فقیهی مجاهد از علما و چهرههای برجستهی قرن چهاردهم هجری است. وی فرزند حاج شیخ محمدباقر نجفی و نوادهی شیخ محمدتقی رازی است که در سال ۱۲۸۴ قمری در اصفهان دیده به جهان گشود. مادر او از سادات اخوی تهران بود. جمالالدین پس از فراگیری علوم مقدماتی نزد پدر و برادرانش ـ آقانجفی و حاج شیخ محمدعلی ـ در سال ۱۳۰۸ قمری به عتبات عالیات مهاجرت کرد و از محضر استادانی چون آخوند ملامحمدکاظم خراسانی، میرزا حبیبالله رشتی و سیدمحمدکاظم طباطبایی یزدی بهرهمند شد و به درجهی اجتهاد نائل آمد. وی در سال ۱۳۱۳ قمری به اصفهان بازگشت و در مسجد شیخ لطفالله به اقامهی نماز جماعت، قضاوت و رفع خصومتها پرداخت و همزمان به تدریس علوم دینی مشغول شد.
او در جریان نهضت مشروطه، همراه برادرش حاج آقا نورالله، به تکلیف شرعی خود عمل کرد و پس از به توپ بسته شدن مجلس شورای ملی به دستور محمدعلیشاه و مخالفت علمای نجف با اقدامات مستبدانهٔ وی، جمالالدین به همراه دو برادرش با صدور اعلامیههایی به مخالفت با حکومت استبداد برخاست و مردم را به مقابله فراخواند. با آغاز جنگ جهانی اول و اشغال ایران توسط نیروهای روس و انگلیس، که اصفهان نیز صحنهی تاختوتاز قوای روس شد، منزل او پناهگاه مردم و محل رسیدگی به شکایات بود. این امر موجب شد سربازان روسی به خانهاش هجوم برده و او را به اجبار به تهران تبعید کنند. در تهران، مردم از وی استقبال پرشوری به عمل آوردند و روزبهروز بر شهرت و منزلت او افزوده شد. جمالالدین در مسجد سیدعزیزالله تهران اقامهی جماعت کرد، به تدریس پرداخت و گاهی به منبر میرفت و به ارشاد و موعظهی مردم همت میگماشت.
این عالم مجاهد، از همان آغاز ظهور رضاخان، نیات و اهداف ضداسلامی او را دریافت و به مخالفت با وی برخاست. وی در جریان طرح جمهوریخواهی رضاخان، در کنار شهید سیدحسن مدرس، به مقابله با این طرح پرداخت و مردم را علیه آن بسیج کرد. همچنین، پس از تصویب قانونی در مجلس شورای ملی در سال ۱۳۵۲ قمری که سن قانونی ازدواج را برای دختران ۱۸ و برای پسران ۲۰ سال تعیین میکرد، حاج آقا جمال این قانون را مخالف شرع دانست و به صورت علنی با آن مخالفت کرد. همین امر موجب تبعید او به اصفهان شد و در منزل شخصیاش تحت نظر مأموران حکومتی قرار گرفت.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] جمال الدین بن محمدباقر رازی نجفی اصفهانی، عالم جلیل و فقیه مجاهد، از علمای بزرگ قرن چهاردهم هجری می باشد.
حاج شیخ جمال الدّین بن شیخ محمّدباقر نجفی بن شیخ محمّدتقی رازی. عالم جلیل و فقیه مجاهد، از علمای بزرگ قرن چهاردهم هجری. مادرش از سادات اخوی تهران بوده و خود او در سال ۱۲۸۴ق در اصفهان متولّد شده و پس از تحصیل نزد پدر دانشمند خود و دو برادرش آقانجفی و حاج شیخ محمّدعلی در سال ۱۳۰۸ به عتبات عالیات مهاجرت نموده و نزد آخوند ملّامحمّدکاظم خراسانی، میرزا حبیب اللّه رشتی و سیّدمحمّدکاظم طباطبائی یزدی به کسب فیض پرداخته و به اجتهاد نائل آمد و در سال ۱۳۱۳ق به اصفهان بازگشته و در مسجد شیخ لطف اللّه به اقامه جماعت پرداخته و محضر قضاوت و رفع مرافعات را برپاداشت و به تدریس مشغول شد.
مبارزات سیاسی
او در قضایای مشروطیّت به همراه برادرش حاج آقا نوراللَّه همراه و به وظایف شرعی خود مشغول بود، و پس از به توپ بسته شدن مجلس شورای ملّی به دستور محمّدعلی شاه و برچیدن بساط مشروطه و مخالفت علمای نجف اشرف با اقدامات مستبدانه محمّدعلی شاه، آقا جمال الدّین و دو برادرش آقانجفی و حاج آقا نوراللَّه علیه حکومت استبداد اعلامیه صادر نموده و مردم را به مخالفت با استبداد فراخواندند. هنگامی که جنگ جهانی اول آغاز شد و روس ها و انگلیسی ها کشور را به اشغال خود درآوردند، و اصفهان نیز صحنه تاخت و تاز روس ها شد، منزل او محل مراجعه مردم و تظلّم خواهی بود. به این خاطر سربازان روسی به منزل او ریخته او را به اجبار به تهران تبعید ساختند. مردم تهران از او استقبال گرمی کردند و روز به روز به شهرت و عظمت او افزوده شد. وی در مسجد سیّدعزیزاللَّه تهران اقامه جماعت می نمود و به تدریس می پرداخت و برخی اوقات به منبر می رفت و مردم را موعظه و ارشاد می نمود. حاج آقا جمال الدّین نجفی در اوایل ظهور رضاخان منویّات و اهداف ضدّ اسلامی او را دریافته و با آن به مخالفت پرداخت. در قضایای جمهوری، در کنار شهید سیّد حسن مدرّس به مخالفت با جمهوری خواهی رضاخان برخاست و مردم را علیه آن بسیج نمود. پس از آنکه در سال ۱۳۵۲ق مجلس شورای ملّی قانونی را تصویب نمود که مطابق با آن سن قانونی ازدواج برای دختران ۱۸ و پسران ۲۰ سال تعیین شده بود، حاج آقا جمال آن را خلاف شرع دانسته و علناً به مخالفت با آن پرداخت. لذا به اصفهان تبعید شده و در منزل خود در اصفهان تحت نظر مامورین حکومت قرار گرفت.
وفات
در دو سال آخر زندگی به اقامه جماعت در مسجد شیخ لطف اللَّه و برگزاری مراسم دعای کمیل در تخت فولاد می پرداخت. او سرانجام در شب یک شنبه ۲۵ جمادی الاولی سال ۱۳۵۴ق در اصفهان وفات یافت و در بین مردم شایع شد که او را مسموم ساخته اند. پیکر او به تخت فولاد تشییع شده و در تکیه مادر شاهزاده، جنب مزار جد اعلای خود شیخ محمّدتقی رازی مدفون شد. میرزا حسن خان جابری انصاری ماده تاریخ وفات او را چنین یافته است: سر از جنّت برون آورد گفتا خود به تاریخش ••••• «جمال دین ز حق دیده جمال و رفته در مینو» و مرحوم معلم حبیب آبادی نیز مرثیه ای در وفات او سروده و مصرع «جمال الدّین بجنّت رفت ناگه» را ماده تاریخ فوت او یافته است.
تالیفات
...
جمله سازی با جمال الدین بن محمدباقر رازی نجفی اصفهانی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 از طرفی محمدباقر تا سال ۱۲۶۲ ه. ق که تاریخ وفات عیال فتحعلیشاه است باید زنده بوده باشد زیرا سنگ قبر او را که مانند گوهری تابناک در تخت فولاد اصفهان میدرخشد با خط خوش نستعلیق نوشته است.