جمال الدین احمد بن محمد لاهیجانی اصفهانی
جمالالدین احمد بن محمد لاهیجانی اصفهانی نام یکی از عالمان و فقیهان برجسته شیعه در قرن یازدهم هجری است. او از فضلای شناختهشده شهر اصفهان به شمار میرفت و در محیط علمی این شهر پرورش یافت. جمالالدین احمد از شاگردان شیخ بهایی، دانشمند بزرگ عصر صفوی، بوده است. همین شاگردی سبب شد که آثار او رنگ و بوی علمی و آموزشی عمیقی داشته باشد. مهمترین اثر وی کتاب «الفرائد الشمسیه فی شرح فوائد الصمدیه» است. این کتاب در واقع شرحی بر یکی از آثار علمی استادش شیخ بهایی است. او این کتاب را به نام فرزندش شمسالدین محمد نامگذاری کرد. تألیف این اثر در سال ۱۰۴۵ هجری قمری به پایان رسیده است. نسخهای از این کتاب در کتابخانه علامه دهخدا در تهران نگهداری میشود. به طور کلی، این نام به شخصیتی علمی اشاره دارد که در فقه و دانشهای اسلامی جایگاهی معتبر داشته است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] جمال الدین احمد بن محمد لاهیجانی اصفهانی، از علما و فضلای اصفهان در قرن یازدهم هجری بوده است.
شیخ جمال الدّین احمد بن محمّد لاهیجانی اصفهانی، عالم فاضل، در قرن یازدهم هجری می زیسته، و از شاگردان شیخ بهایی است. وی کتاب الفرائد الشّمسیه فی شرح فوائد الصّمدیه را تالیف نموده که شرح کتاب استادش شیخ بهایی است، و این کتاب را به نام پسرش شمس الدّین محمّد در ۱۶ ربیع الاوّل ۱۰۴۵ق نامیده است. نسخه آن در کتابخانه علاّمه دهخدا در تهران موجود بوده است.
استادی، رضا، آشنایی با چند نسخه خطّی، ج۳، ص۴۰۱.
۱. ↑ استادی، رضا، آشنایی با چند نسخه خطّی، ج۳، ص۴۰۱.۲. ↑ آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذّریعه الی تصانیف الشیعه، ج۱۶، ص۱۳۸.
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۱، ص۴۷۸.
...