تیز شست

تیزشست. [ ش َ ] ( ص مرکب ) کماندار و یا تیرانداز چابک. ( ناظم الاطباء ). تیراندازی که تیرش تیز از نشان بگذرد. ( آنندراج ):
بنواخت مرغ دل را، نگهت به تیر مژگان
نبود چو تو حریفی بخدا به تیزشستی.علی خراسانی ( از آنندراج ).رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.

کماندار و یا تیر انداز چابک تیراندازی که تیرش تیز از نشان بگذرد

💡 پیش آر سبک جامِ جم عشق و بزن زود بر آتشِ تیز جگر سوخته آبی

💡 بار چندان بر این ستور آویز که نمانی در این گریوه تیز

💡 نواهایی بدین‌سان رامش‌انگیز همی زد باربد در پردهٔ تیز

💡 آفاق را گرفت به یک جلوه آفتاب هر دولتی که تیز بود بی زوال نیست

💡 شمشیرم و خون‌ریز من‌، هم نرمم و هم تیز من همچون جهان فانی‌ام ظاهر خوش و باطن بلا

💡 بس زبان کز صفت آن لب او کند شود چون سنان نظر از دولت او تیز کنید