توان تعلیق کنندگی

توان تعلیق‌کنندگی اصطلاحی در شیمی است و به معنای قدرت یک مایع برای معلق نگه داشتن ذرات نامحلول در خود می‌باشد. این واژه بیشتر درباره محلول‌هایی به کار می‌رود که دارای مواد فعال سطحی هستند. مواد فعال سطحی موادی هستند که کمک می‌کنند ذرات ریز در مایع پخش شوند و ته‌نشین نشوند. وقتی یک محلول توان تعلیق‌کنندگی بالایی دارد، می‌تواند ذرات جامد را برای مدت بیشتری در خود نگه دارد. به بیان ساده، این توان باعث می‌شود ذرات در مایع شناور بمانند. برای مثال در برخی شوینده‌ها، چرک و ذرات آلودگی به کمک همین ویژگی در آب معلق می‌مانند. اگر توان تعلیق‌کنندگی کم باشد، ذرات سریع ته‌نشین می‌شوند. این ویژگی در صنایع دارویی، غذایی و بهداشتی اهمیت زیادی دارد. هرچه این توان بیشتر باشد، پخش یکنواخت ذرات بهتر انجام می‌شود. بنابراین توان تعلیق‌کنندگی یعنی قدرت یک محلول برای نگه داشتن و پخش کردن ذرات نامحلول در خود.