تفسیر ابن بابویه
«تفسیر ابن بابویه» عنوان یک اثر تفسیری یا برداشت قرآنی از ابو جعفر محمد بن علی بن بابویه القمی (مشهور به ابن بابویه یا شیخالصدوق) است. شیخالصدوق (ابن بابویه) یکی از بزرگترین عالمان شیعه امامی در قرن دهم هجری قمری بود که برای جمعآوری و نگارش روایات اهل بیت (علیهمالسلام) تلاش کرد و آثارش تأثیری عمیق بر تکوین فقه و عقاید شیعه داشت. او رسالهها و کتابهای متعددی نوشته که برخی از آنها شامل مباحث مرتبط با قرآن و احادیث تفسیریاند، هرچند کار او معمولاً در قالب تفسیر مستقل قرآن مانند تفسیر طبری یا فخر رازی نبوده است. مهمترین اثر او در زمینه روایات فقهی و اعتقادی، «من لا یحضره الفقیه» است که از مهمترین کتب حدیث شیعه است و در آن روایات مرتبط با احکام دین، بسیاری از آنها مبتنی بر آیات قرآن و سنت معصومان (ع) آورده شدهاند.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] تفسیر ابن بابویه اثـر علی بن حسین قمی شیخ علماء امامیه محدث مفسر ثقه، فقیه و مرجع مردم قم و اطراف آن در عصر خود بود.
تفسیر ابن بابویه اثـر ابوالحسن علی (م ۳۲۹ ق) فرزند حسین بن موسی بن بابویه قمی شیخ علماء امامیه محدث مفسر ثقه. ابن بابویه در بغداد با ابوالقاسم حسین بن روح سفیر حضرت حجت (عجّل الله فرجه الشریف) ملاقات داشت و از طرف امام (علیه السّلام) توقیع جهت وی صادر گردید و نیز بشارت ولادت دو فرزند او ابوجعفر و ابوعبداللّه داده شد و این فرزندان به دعاء حضرت مهدی (عجّل الله فرجه الشریف) متولد گردیده اند.
معرفی تفسیر
تـفسیر وی از جمله تفسیرهای روائی است و ابوالعباس نجاشی این تفسیر را به یک واسطه توسط استادش ابوالحسن العباس کلوذانی روایت نموده است.آقابزرگ تهرانی در الذریعة می نویسد که روایت نجاشی به یک واسطه بهترین دلیل بر وجود این تـفـسـیر است و نیز شیخ طوسی تفسیر مذکور را در الفهرست خود ضبط کرده ولی تفسیر مزبور فعلا موجود نیست.