( ترعه آتس ) ترعه آتس. [ ت ُ ع َ / ع ِ ی ِ ت ُ ] ( اِخ ) ترعه ای است که در حدود سال 481 ق.م. بوسیله خشایارشا بین دریای مغرب و بحر احمر در دامنه کوه آتس حفر گردید و این عمل یکی از تدارکات لشکرکشی بزرگ خشایارشا بشمار آمد. و رجوع به تاریخ ایران باستان ج 1 ص 714 و 715 شود.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 شواهد اندکی از سکونت در تل پس از نابودی شهر میتانی، وجود دارد. البته در دورههای آشوری روستاهای کوچکی در نزدیکی تل وجود داشتند. بقایای سکونتگاه هلنی در تل اقماری نزدیکی در شمال غربی تل اصلی کشف شد. در حفاریها هیچ سرامیکی از دورههای اشکانی-رومی یا ساسانی-بیزانسی کشف نشدهاست، ولی سفالهایی در این دورهها قابل ذکر هستند. در میانهٔ هزارهٔ نخست میلادی، ساختمان مستحکمی در شمال شرقی تل ساخته شد که برپایهٔ معماری آن، به عصر ژوستینیان (سدهٔ ششم) نسبت دادهشد. آخرین دورهٔ سکونت محوطه، اوایل دوران خلافت عباسی بود که ترعهای برای تأمین آب شهر از رود جغجغ ساختهشد.
💡 این اصل مربوط به تسهیل در شرایط تردد از تنگه ها، کانال ها و ترعه های بین المللی است.
