ترش گفتن

ترش گفتن. [ ت ُ / ت ُ رُگ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) سخن ناخوش آیند گفتن:
ور کست شیرین بگوید یا ترش
بر لب انگشتی نهی یعنی خمش.مولوی.

سخن ناخوش آیند گفتن.

💡 هر وقت سحر، غنچه ی سیراب ز شبنم شوید جهت گفتن نام تو دهان را

💡 کی توان‌ گفتن که شد ملک شهنشه بی‌نظام کی توان ‌گفتن که شد دین پیمبر بی‌قوام

💡 مرد خراسانى گفت:(قربانت گردم ! سوگند به خدا، مرا از سخن گفتن به زبانفارسى باز نداشت جز اينكه گمان كردم شما زبان فارسى را خوب نمى دانيد).

💡 قطع گفتن کن که خاموشی درین صف واعظست ترک دانش کن که نادانی درین ره مقتداست

💡 - نماز وتر يك ركعت است، و كافى است در قنوت سه بار تسبيح گفتن (11).

💡 آرى راهى براى سخن گفتن خداوند با بندگان جز اين سه راه نيست (چرا كه او بلند مقامو حكيم است ) (انه على حكيم ).