تخلخل درون ذره ای

💡 در این روش از یک مادهٔ غیرترشونده مانند جیوه استفاده می‌شود. این مادهٔ غیرترشونده، با فشار بالا وارد تخلخل می‌شود، و با اندازه‌گیری میزان فشار لازم برای مقابله با کشش سطحی مایع (در اینجا جیوه) و ورود آن به تخلخل می‌توان اندازه تخلخل را محاسبه کرد.

💡 فروپاشی گرانشی ستاره، فرایندی طبیعی است که می‌تواند باعث ایجاد سیاه‌چاله شود. اگر جرم ستاره‌ای که در حال فروپاشی است کم‌تر از حد تولمن- اوپنهایمر-وولکوف برای ماده تخلخل نوترونی باشد نتیجه یک ستاره فشرده نوترونی خواهد بود. اگر جرم ستاره بیش تر از حد تولمن- اوپنهایمر-وولکوف باشد، فروپاشی تا زمانی که حجم صفر شود ادامه خواهد یافت و در اطراف آن نقطه یک سیاه‌چاله تشکیل خواهد شد.

💡 تخلخل قابل حمل برابر با تخلخل کل منافذی است که به دلیل اندازه آنها، در دسترس ذرات نفوذ کننده نیستند و همچنین وجود منافذ بن‌بست و کور کمتر (منافذ بدون اتصال به بقیه سیستم منافذ). انقباض، علت کم شدن سرعت نفوذ را با افزایش گران‌روی در منافذ باریک توصیف می‌کند و نتیجه آن نزدیکی بیشتر از متوسط به دیواره منافذ است. تابعی از قطر منافذ و اندازه ذرات درحال انتشار است.