تباهی پذیری

تباهی پذیری. [ ت َ پ َ ] ( حامص مرکب ) فسادپذیری. عمل و کیفیت تباهی پذیر. رجوع به تباه و تباهی و دیگر ترکیب های این دو شود.

۱- فساد پذیری. ۲- فنا پذیری.

💡 هر چند که دنیاست رَه و ما همه راهی افتاده مرا زورق هستی به تباهی

💡 جوانی که با دل سیاهی گذشت به موی سیه در تباهی گذشت

💡 می خواه، که بدخواه به کام دل تو گشت وز بخت بد اندیش تو آورد تباهی

💡 علم جویی که در تباهی بود روی او چون در آب ماهی بود

💡 چو گنج و ملک را رو در تباهی ست گدا بودن درین ره پادشاهی ست

💡 افسوس که عمر خود تباهی کردیم صد قافلهٔ گناه، راهی کردیم