تاب گیری

تاب گیری. ( حامص مرکب ) تاب گرفتن:
همان بیکران از جهان ایزد است
کزو تاب گیری بدانش بد است.فردوسی.

تاب گرفتن.

💡 ای پسر یک ره نمی گیری ز احوالم خبر گشته ام چون بلبل از دست غمت یک مشت پر

💡 گفت گل؛ ای هوشمندِ رفته‌هوش چوُن پیامی گیری از برقِ خموش؟

💡 نصیب خال ز کنج دهان خوبان نیست ز گوشه گیری مردم حلاوتی که مراست

💡 همه بندگانیم و فرمان تراست چو آزار گیری ز ما جان تراست

💡 تو به یک قطره خون ترک وضو گیری و ما سیل خون از مژه رانیم و طهارت نرود

💡 پس به دست خویش گیری تیشه‌ای می‌زنی بر خانه بی‌اندیشه‌ای