بیخ مهک

بیخ مهک. [ خ ِ م َ هََ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) اصل السوس. ( بحر الجواهر از یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).

اصل السوس

💡 آن نقطه که کیمیای دولت آن است بگذر ز جهان که بیخ آن در جان است

💡 جویبار ملک را آب روان شمشیر تست نونهال عدل بنشان بیخ بدخواهان بکن

💡 بیخ شجر قدس مرا در جان است سر «انا» در میان او پنهان است

💡 در دل چون سنگ مردم آتشی است کو بسوزد پرده را از بیخ و بن

💡 جبال جنگی در موکبش روان که به زخم به روز معرکه از بیخ بر کنند جبال

💡 ای محتسب به هرزه در و بام ما مکاو وی مفتعل به خیره بن و بیخ خود مکن