برزنجی مدنی

[ویکی فقه] برزنجی مدنی، عنوان شماری از مفتیان شافعی مدینه از قرن یازدهم تا چهاردهم که نسبشان به سادات برزنجی می رسد. که در ذیل برخی از مشاهیر برزنجی مدنی ذکر می شود.
محمد بن عبدالرسول، مفتی، مدرس و شافعی مدینه و سرسلسله برزنجیان مدنی.
در ۱۰۴۰ در برزنجه به دنیا آمد، علوم مقدماتی را نزد پدر فرا گرفت و سپس از ملاّ شریف گورانی و ابراهیم گورانی دانش آموخت.
طریقت و سلوک را از احمد قلشائی اخذ کرد، سپس به همدان، بغداد، دمشق، قاهره، مکه و مدینه سفر کرد و از علمای آن جا علم آموخت.
پس از پایان مسافرتهای علمی و تکمیل تحصیلات، در مدینه اقامت کرد و به تدریس و تألیف پرداخت و نیز به بالاترین مقام فتوای شافعیان مدینه نائل شد.
برزنجی از نظر مقام و توانایی علمی، چنان بود که علمای عصرش وی را «مجدِّد» قرن یازده نامیده اند.
← آثار
زین العابدین جعفر بن حسن بن محمد، علامه، فقیه، ادیب، و مفتی شافعی مدینه و نوادة محمدبن عبدالرسول.
در ۱۱۰۲ در مدینه به دنیا آمد.
نزد پدرش و علمایی چون سیدمحمد حیواة سندی و سید مصطفی بکری علم آموخت و در فقه و ادبیات عرب چندان متبحّر شد که علمای معاصرش وی را ابن فارض عصر می خواندند.
پس از تکمیل تحصیلات، بیش از بیست سال مفتی شافعیان مدینه و مدرس و خطیب مسجد نبوی شد.
وی مدّت بیست سال در رأس فتوای شافعیان بود و تاریخ درگذشت او را در فاصله سالهای ۱۱۷۷تا۱۱۸۴ ذکر کرده اند.
← آثار
جعفر بن اسماعیل بن زین العابدین جعفر، مورخ، ادیب و مفتی شافعیان در مدینه.
در ۱۲۵۰ زاده شد.
برای تحصیل به ازهر مصر رفت و در ۱۲۷۱ به مدینه برگشت و در آن جا تحصیلات خود را به پایان رساند.
در۱۲۷۷، پس از پدرش، مفتی و مدرس شافعیان شد.
سپس به استانبول، و پس از آن به یمن رفت و به مدت شش سال قاضی صنعا بود.
آنگاه از قضا کناره گرفت و به مدینه بر گشت.
در۱۳۰۷، مجدداً قاضی سیواس شد و دو سال در آن سمت باقی ماند.
از آن پس تا ۱۳۱۷، زمان وفاتش، در مدینه مفتی و مدرس بود.

← آثار
...

💡 در دین یارسان، جایگاه پیغمبری وجود ندارد؛ بلکه جایگاه «انسان‌خدایی» وجود دارد که اسحاق برزنجی (شناخته‌شده به سلطان سهاک) مظهر خداست.؛ دیدگاهش دربارهٔ معاد با اسلام تفاوت دارد؛ در این دین، عقیده «دون‌نادون» -که شبیه تناسخ است؛ ولی با آن تفاوت دارد-وجود دارد.

💡 این پاسخ به روس ها برخورد و از سر خشم و غرور هجومی تازه را به سوی جنوب و غرب آغاز کردند. شیخ محمود در مقابل روس‌ها ایستادند. ارتش عثمانی پس از این پیروزی، به غارت اموال مردم پرداختند و چون برخی از سران عشایر مقاومت کردند، ایشان را دستگیر کرده، قصد اعدامشان را داشتند. برزنجی سپس به سلیمانیه برگشت و اعلام کرد تحت فرمان دولت عثمانی نیستیم.

💡 شاه محمود در ژوئیه ۱۹۲۴ از انگلیس شکست خورد و در ژانویه ۱۹۲۶، اتحادیه ملل با پیش‌بینی حقوق ویژه کردها، این قلمرو را به عراق بازگرداند. در سال‌های ۱۹۳۰–۱۹۳۱، شاه‌محمود برزنجی آخرین تلاش ناموفق خود را انجام داد.[نیازمند شفاف‌سازی]

💡 محمود برزنجی پس از واقعهٔ موصل بنا به درخواست مردم در جای شیخ سعید پدرش نشست و از ابتدا گروه زیادی از مردم به او پیوستند. در این دوران، کاردانی و نفوذ دینی برزنجی موجب جلب توجه و حمایت اکثر عشایر کرد شد، تا آنکه جنگ اول جهانی (۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ میلادی) درگرفت.